2.10
last poem || next poem

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

Sed tempus lustrare aliis Helicona choreis,

et campum Haemonio iam dare tempus equo.

iam libet et fortis memorare ad proelia turmas

et Romana mei dicere castra ducis.

quod si deficiant vires, audacia certe

laus erit: in magnis et voluisse sat est.

aetas prima canat Veneres, extrema tumultus:

bella canam, quando scripta puella mea est.

nunc volo subducto gravior procedere vultu,

nunc aliam citharam me mea Musa docet.

surge, anima, ex humili; iam, carmine, sumite vires;

Pierides, magni nunc erit oris opus.

iam negat Euphrates equitem post terga tueri

Parthorum et Crassos se tenuisse dolet:

India quin, Auguste, tuo dat colla triumpho,

et domus intactae te tremit Arabiae;

et si qua extremis tellus se subtrahit oris,

sentiat illa tuas postmodo capta manus!

haec ego castra sequar; vates tua castra canendo

magnus ero: servent hunc mihi fata diem!

at caput in magnis ubi non est tangere signis,

ponitur hac imos ante corona pedes;

sic nos nunc, inopes laudis conscendere carmen,

pauperibus sacris vilia tura damus.

nondum etiam Ascraeos norunt mea carmina fontis,

sed modo Permessi flumine lavit Amor.