2.16
last poem || next poem

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

Praetor ab Illyricis venit modo, Cynthia, terris,

maxima praeda tibi, maxima cura mihi.

non potuit saxo vitam posuisse Cerauno?

a, Neptune, tibi qualia dona darem!

nunc sine me plena fiunt convivia mensa,

nunc sine me tota ianua nocte patet.

quare, si sapis, oblatas ne desere messis

et stolidum pleno vellere carpe pecus;

deinde, ubi consumpto restabit munere pauper,

dic alias iterum naviget Illyrias!

Cynthia non sequitur fascis nec curat honores,

semper amatorum ponderat una sinus.

at tu nunc nostro, Venus, o succurre dolori,

rumpat ut assiduis membra libidinibus!

ergo muneribus quivis mercatur amorem?

Iuppiter, indigna merce puella perit.

semper in Oceanum mittit me quaerere gemmas,

et iubet ex ipsa tollere dona Tyro.

atque utinam Romae nemo esset dives, et ipse

straminea posset dux habitare casa!

numquam Venales essent ad munus amicae,

atque una fieret cana puella domo;

numquam septenas noctes seiuncta cubares,

candida tam foedo bracchia fusa viro,

non quia peccarim (testor te), sed quia vulgo

formosis levitas semper amica fuit.

barbarus exclusis agitat vestigia lumbis‹

et subito felix nunc mea regna tenet!

aspice quid donis Eriphyla invenit amaris,

arserit et quantis nupta Creusa malis.

nullane sedabit nostros iniuria fletus?

an dolor hic vitiis nescit abesse tuis?

tot iam abiere dies, cum me nec cura theatri

nec tetigit Campi, nec mea mensa iuvat.

at pudeat certe, pudeat!‹nisi forte, quod aiunt,

turpis amor surdis auribus esse solet.

cerne ducem, modo qui fremitu complevit inani

Actia damnatis aequora militibus:

hunc infamis arnor versis dare terga carinis

iussit et extremo quaerere in orbe fugam.

Caesaris haec virtus et gloria Caesaris haec est:

illa, qua vicit, condidit arma manu.

sed quascumque tibi vestis, quoscumque smaragdos,

quosve dedit flavo lumine chrysolithos,

haec videam rapidas in vanum ferre procellas:

quae tibi terra, velim, quae tibi fiat aqua.

non semper placidus periuros ridet amantis

Iuppiter et surda neglegit aure preces.

vidistis toto sonitus percurrere caelo,

fulminaque aetheria desiluisse domo:

non haec Pleiades faciunt neque aquosus Orion,

nec sic de nihilo fulminis ira cadit;

periuras tunc ille solet punire puellas,

deceptus quoniam flevit et ipse deus.

quare ne tibi sit tanti Sidonia vestis,

ut timeas, quotiens nubilus Auster erit.