2.20
last poem || next poem

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

Quid fles abducta gravius Briseide? quid fles

anxia captiva tristius Andromacha?

quidve mea de fraude deos, insana, fatigas?

quid quereris nostram sic cecidisse fidem?

non tam nocturna volucris funesta querela

Attica Cecropiis obstrepit in foliis,

nec tantum Niobe, bis sex ad busta superba,

sollicito lacrimans defluit a Sipylo.

me licet aeratis astringant bracchia nodis,

sint tua vel Danaes condita membra domo,

in te ego et aeratas rumpam, mea vita, catenas,

ferratam Danaes transiliamque domum.

de te quodcumque, ad surdas mihi dicitur auris:

tu modo ne dubita de gravitate mea.

ossa tibi iuro per matris et ossa parentis

(si fallo, cinis heu sit mihi uterque gravis!)

me tibi ad extremas mansurum, vita, tenebras:

ambos una fides auferet, una dies.

quod si nec nomen nec me tua forma teneret,

posset servitium mite tenere tuum.

septima iam plenae deducitur orbita lunae,

cum de me et de te compita nulla tacent:

interea nobis non numquam ianua mollis,

non numquam lecti copia facta tui.

nec mihi muneribus nox ulla est empta beatis:

quidquid eram, hoc animi gratia magna tui.

cum te tam multi peterent, tu me una petisti:

possum ego naturae non meminisse tuae?

tum me vel tragicae vexetis Erinyes, et me

inferno damnes, Aeace, iudicio,

atque inter Tityi volucris mea poena vagetur,

tumque ego Sisyphio saxa labore geram!

nec tu supplicibus me sis venerata tabellis:

ultima talis erit quae mea prima fides.

hoc mihi perpetuo ius est, quod solus amator

nec cito desisto nec temere incipio.